دست نوشته هاي من

روز عرفه ...

rana-writes — Fri, 27 Nov 2009 19:33:53 GMT

– امروز عرفه بود ... روز شناخت .... روزی که می‌گویند حاجیان پاک می‌شوند و به مشعرالحرام می‌‌روند ... روز ریزش گناهان ... چه زیبا بود بارش بی‌وقفه باران ... حس می‌کردی خدا می‌خواهد پاک کند هر چه زشتی و ناپاکی است ... حس می‌کردی خدا نگاهت می کند ... در «انت الذی» ها بزرگی و عظمتش را می‌دیدی و در «انا الذی» ها کوچکی خودت را ... شرم می‌کردی که امامی معصوم، این چنین با خدا راز و نیاز می‌کند و تو ...

به یارب یاربها که رسیدی ... اشک امانت نمی‌داد ... حس می‌کردی چه خدای مهربانی داری و چقدر از او غافلی ... تا به حال این چنین سبکی را حس نکرده بودی ...

دعا به پایان رسید ...

آرام بودی ...

با تمام شدن دعا، باران هم به پایان رسید ...

گناهان تمام شده بودند ...

لبخند خدا را می‌دیدی ...

2 – هفت آذر هزار و سیصد و هشتاد و هشت خورشیدی، دو سالگی دست نوشته های من!

یک سال دیگر گذشت ... تشکر می‌کنم از تمام دوستانی که در سال گذشته، دست نوشته‌هایم را خواندند و از سر لطف برایم نوشتند. چه بزرگوارانی که مستقیما، افتخار دیدارشان را داشته‌ام، چه دوستان عزیزی که با قلمشان، فکرشان و روحشان آشنا و صمیمی هستم ...

3 – حرف برای گفتن و نوشتن بسیار است ... می‌آیم به زودی!

حرف زدن یا نزدن؛ مسئله این است!

rana-writes — Fri, 06 Nov 2009 18:00:18 GMT

هر کاری می کردم دلم راضی نمیشد، پیش چند نفر هم رفته بودیم، ولی نتونسته بودن کمکمون کنن. خودمون هم خوب بلد نبودیم. نمی‌خواستیم کدهای پروژه پایان‌نامه رو همینطوری در اختیار استاد بذاریم. برخورد روز پیش ارائه و روز دفاع اونقدر ناراحتم کرده بود که دلم نمی‌خواست کاری رو که براش اون همه زحمت کشیدم در اختیارشون بذارم.

سه نفری نشسته بودیم و فکر می‌کردیم ... هر چند دقیقه یکبار به قول بچه ها چشمام بدجنس میشد و یه راه حل خبیثانه ارائه می‌دادم: بچه ها اصلا دیتابیس ندیم چی؟ کلاس Connection رو حذف کنیم خوبه؟ خب دیتابیس رو بدیم، ولی Stored Procedure ها رو ندیم نظرتون چیه؟

و جواب منفی بچه ها که : نه رعنا نه .. نمیشه ...

با وجودی که می‌شد استاد رو دور زد، ولی یه چیزی ته دلم بود ... اون خاطره‌ای که دلم میخواست از پایان نامه‌م نداشتم و این اصلا حس خوبی نبود ... حس یه حرف نگفته ... یه لکه ی تیره ...

توی همین حال و هواها بودیم که اتفاقی استاد رو توی سایت دیدیم: کجایین شما؟ سی‌دی پایان نامه تون چی شد؟ خیلی بدقول شدین ها ...

تصمیم رو گرفتیم، همه کدها رو، همه کامپوننتهایی که جداگانه استفاده کرده بودیم و هر چی که به پروژه مربوط می‌شد روی یه سی‌دی ریختیم و رفتیم سراغ استاد.

داکیومنت رو ازمون گرفت؛

- استاد باهاتون یه صحبتی داشتیم:

- بفرمایین ...

و شروع کردیم ... از تمام چیزهایی که توی اون مدت دلخورمون کرده بود، از اینکه انتظار نداشتیم همچین برخوردی رو ببینیم، از اینکه دیگه رغبت نمی‌کنیم بریم سراغ برنامه، از اینکه از اون چند ماه کار شبانه‌روزی چیزی جز یه خاطره‌ی منفی نمونده، از اینکه رغبت نمی‌کنیم کاملش کنیم و .. اینکه با وجودی که همه می‌دونستیم شما خیلی سخت‌گیری می‌کنین ولی باز هم با شما پروژه برداشتیم که کار کنیم، که کلی تجربه پیدا کردیم ولی هنوز یه لکه تیره، یه حس بد توی دلمون هست .. شما در طول سال با کلی دانشجو درس دارین و شاید اصلا براتون مهم نباشه حالا چندتاشون از شما دلخورن، ولی برای ما مهمه!!

من گفتم و سمیه گفت .. سمیه گفت و من گفتم ..

استاد با یه خنده‌ی مهربونانه نگاهمون می کرد ... آخرش گفتم استاد ما از شما خیلی دلخوریم! شلیک خنده استاد به هوا بلند شد ... کلی صحبت کردیم ...

« اتفاقا برای من مهمه دانشجوهام چه برداشتی از من دارن ... حرفهای شما منو به فکر برد که بیشتر مراقب رفتارم باشم خصوصا در مقابل خانمها ... جز خاطره‌ی خوب از شما چیزی توی ذهنم نیست ... به چند تا از ترم پایینی‌ها که میخوان پروژه بردارن گفتم که نگاهی به پروژه شماها بندازن ... تو زندگی مراحل خیلی سخت‌تری هست، نباید اینقدر حساس باشین ووووو ...»

بعد از تمام صحبتها، ازش تشکر کردیم و رفتیم ...

حس بد دیگه نبود ... رفته بود ...

و من باز هم مطمئن‌تر شدم که آدمها می‌تونن با حرف زدن، با بیان دلخوری‌ها و دل گرفتگی‌ها، همه حسهای بد بین هم رو از بین ببرن ...

اونهایی که بهم نزدیک‌ترن، روی رفتار هم حساس‌تر و دقیق‌تر میشن و طبیعتا چون توقعات بیشتره، گلایه ها هم ممکنه بیشتر بشه و به قول یه بزرگواری، گلایه‌ها همیشه بد نیستن، نشون میدن که آدمها انتظارشون از هم یه کوچولو بیشتره. مهم اینه که گلایه‌ها گفته بشن، حتی اگه خیلی ریز هستن ... اینطوری نه احساس بدی می‌مونه، نه دلخوری، نه تیرگی و نه هیچ چیز دیگه ...

شما نظرتون چیه؟

پی‌نوشت:حالا من بعد از مدتها اومدم یه پست بنویسم، آقای شیرازی نمیذاره ... دارم فکر می‌کنم از بلاگفا برم!!

پانوشت: جای همه‌ی بارون دوستان خالی! اینجا بارون داریم از نوع به شدت ....

نگاه ( اعترافات یک رعنا)

rana-writes — Mon, 12 Oct 2009 15:56:18 GMT

قبل از تصحیح:( دیدن عکسها خالی از لطف نیست)

بعد از تصحیح:

سلام دوستان خوبم

نمی دونم حجم حوادث خیلی زیاد شده، یا آستانه تحمل من پایین اومده. گاهی اوقات واقعا گیج میشم ...

هر چقدر سعی کردم خوب و در صلح و آرامش از دانشگاه بیام بیرون نشد که نشد، بالاخره به قول آقا سید اونجا رو به آتیش کشیدم و تصفیه حساب کردم!! ( توی پرانتز بگم که روزی که به همراه پدر محترم خدمت حاج آقا واحدی رسیده بودیم، ایشون از پروژه پایان ترم من پرسیدن و اضافه کردن بالاخره دانشگاه رو آتیش زدی یا نه؟ و اضافه کردن این خودش یه چیزیش میشه!!) خواستم این خبرو بدم که خیالتون جمع بشه!

استاد محترمی که باهاشون کارآموزی و پروژه برداشته بودم و به طرز کاملا مبسوطی چندین ماه روی اعصاب ما بودن هم از نیش زبان ما در امان نماندند و ایشون رو هم یه جورایی مستفیض کردیم.

قراره کدهای پروژه رو که میخوان در کمال آرامش به سرقت ببرن هم قفل کنیم و مستفیض ترترشون کنیم!!

فکر نکنین کسی که داره این متن رو می نویسه یه دراکولای بی رحمه که خون از لب و دندونش می چکه! توصیه میکنم برای بهتر شدن حالتون یه نگاهکی به آرشیو دست نوشته هام بندازین تا بدونین چه روح لطیفی!! دارم ولی متاسفانه دوستانی که ذکر خیرشون شد این مدت بدجوری باعث شدن رعنای بی رحم وجودم شکل بگیره و هی بزرگ بشه و بزرگ بشه که کار به اینجاها رسید

من اصلا توی این جریان مقصر نیستم و هیچ اتهامی رو قبول نمی کنم و بدون حضور وکیلم هم هیچ حرفی نمیزنم.

پایان!

این روزهای عجیب ...

rana-writes — Sun, 30 Aug 2009 07:26:45 GMT

همه چیز عجیب است این روزها ...

همه چیز بوی دیگری می دهد ..

همه چیز رنگ دیگری دارد ...

قلب کوچکم تحمل این حجم عظیم از دروغ و ریا را ندارد ...

دلخوش به ماه رمضان بودم ... به ماه پاکی ... که شاید تمام شود .. که شاید تمامش کنند ...

اما اینان دست بردار نیستند ..

خدایا ما را چه می شود ..

چقدر خوب است که آدمها ندانند ... نشنوند .. نبینند ...

دلتنگ روزهای پر استرس پروژه هستم ..

شبها و روزهایی که نگاهی سرسرکی به روزنامه ها می خواندم ... از رسانه ملی! و اخبارش بی خبر بودم ...

اما این روزها ...

شروع به کتاب خواندن کرده ام ...

از روزی که عطر یاس را در فنجان قهوه ات حس کردم، از همان روز سلیقه ی کتاب خواندنت را شبیه به خودم یافتم و حالا هی می خوانم ...

کتابهای قدیمی ... جدید .. قرآن ...

قرآن خواندنم هم عوض شده ...

نمی خواهم سریع، بدون فهمیدن از جزء ها، حزبها، سوره ها و آیه ها بگذرم ...

کلمه به کلمه ... لغت به لغت می خوانم و غرق می شوم ..

تا شاید دور شوم از این دنیای پر آدمک .

شاید دور شوم ...

دلم ربنا می خواهد ... دلم دعای سحر می خواهد ...

دلم قهرمانان کشورم را می خواهد ... سهراب را ... سیاوش را ...

ما را چه شده که این چنین شیفته ی افسانه های کره ای ها و چینی ها گشته ایم ...

که برایشان سر و دست می شکنیم ...

به کجا می رویم ...

من اینجا بس دلم تنگ است .. و هر سازی که می بینم بد آهنگ است ...

بیا ره توشه برداریم ... قدم در راه بگذاریم ... ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است ..

امسال نامه ات را جور دیگر خواهم خواند ...

rana-writes — Fri, 21 Aug 2009 21:01:26 GMT

رمضان هر سال من با "سلام" به تو آغاز شد و گاه، سفره سحر یا افطار و گاه هنگام نماز، در اندیشه تو گذشت.

در انتظار لحظه ای که سلام مرا پاسخ گویی و صدایم را بشنوی

و امسال اما، ماه میهمانی تو را با "استغفار" آغاز می کنم!

عذرخواهی از تمام این سالها که در توهم گذشت ...

این تو بودی که هر صبح به من سلام می کردی و آنچه بر لب من جاری میشد، انعکاس سلام تو بود!

حتی آن روز که افسرده و پریشان، احساس کردم فراموشم کرده ای ...

در نامه ات به روشنی آفتاب و تاریکی شب قسم یاد کردی که " تو را لحظه ای رها نکردم"

"و الضحی و اللیل اذا سجی ما ودعک ربک و ما قلی"

و من امسال پشیمان از توهم ناخوانده ام و خسته از گوشهای سنگینم، از تو معذرت می خواهم...

و با این استغفار به ماه میهمانی ات قدم می گذارم ...

امسال نامه ات را نه برای ثواب که برای شنیدن صدایت و احساس حضورت خواهم خواند ...

امسال نامه ات را جور دیگر خواهم خواند ...

جور دیگر خواهم دید ...

می گوید ... می گویم ...

rana-writes — Thu, 02 Jul 2009 11:43:18 GMT

می گوید : چرا عاشقانه نمی نویسی؟ دلم تنگ شده برای متن هایت، برای احساسی نوشتن هایت، برای عاشقانه هایت ...

می گویم : می ترسم ... می ترسم عشقم را به هوس تعبیر کنند، می ترسم نبض دیوانه م لو برود .. نکند فاش شود ...

می گوید: مگر همیشه عاشق آن شاعری نبودی که میگفت: فاش می گویم و از گفته خود دلشادم ...

بقیه اش را که می دانی ؟

می گویم: می دانم ولی ... شاید در عهد آن شاعر عاشق پیشه، عشق گناه سنگینی نبود، شاید تاوانی نداشت.

می گوید: محافظه کار شده ای؟ خبرت هست؟

می گویم: دنیا و مردمش برایم بیگانه شده اند ... تقصیر از من نیست ... ایراد از نسل آدمکهاست که انگار روز به روز بیشتر و بیشتر می شوند ...

می گوید: پس وظیفه ی تو چه می شود؟ می خواهی رهایشان کنی به حال خودشان؟ تا روزی که تمام دنیا را پر کنند ... آن وقت می توانی نفس بکشی؟ می دانی آن زمان چه بر سر عاشقان می آید؟ می دانی آدمیان چی می شوند؟ چه خواهند کشید در بین این قلبهای سنگی شده؟

می گویم ... راستش دیگر چیزی نمی گویم ... حرف حق جوابی ندارد ... پس می نویسم .. از عاشقانه هایم می نویسم، حتی اگر مخاطبش را نشناسم ... نشناسانم .. حتی اگر آدمکها با چشمهای گرد شده نگاهم کنند ... آدمکها که دل ندارند که بتوانند از هر اتفاق کوچکی شاد شوند .. حتی اگر این اتفاق کوچک، آب خوردن قناری کوچک شادابی باشد ....

بگذار آنها در دنیای خودشان بمانند ...

می گویم: آخر کار خودت را کردی ... نوشتم ...

و ماه خرداد به پایان رسید ...

rana-writes — Sat, 20 Jun 2009 20:15:48 GMT

با شور و شوق منتظر اول خرداد بودم، خرداد رسید ...

با کلی هیجان ... هر چند روز یکبار تولد دوستی بود و تبریک.

انتخابات در راه بود. شور و شوقی که توی شهر می دیدم، تو چهره ی تک تک مردم شهر ...

همه چقدر مهربون شده بودن.

دیگه پروژه و برنامه نویسی رو گذاشته بودم کنار، ساعتها توی اینترنت گشتن، خوندن آخرین خبرها، تحلیلها و .... پروژه رو می شد بعدا با کار شبانه روزی پیش برد، ولی وای از اون چهار سال ...

شبهای مناظره ... حجم بزرگی از توهین و دروغ بود که رو در رو به مردم گفته می شد و کسی ابایی از این کار نداشت ..

گذشت و گذشت و انتخابات هم تموم شد ...

و بعد هم اعلام نتایج ... و بعدتر هم ایجاد اختلاف بین مردم ...

جشن پیروزی زودهنگام، دو دسته کردن مردم ... صحنه های وحشتناکی که شاهدش بودم ...

ترس و احساس نا امنی شدیدم وقتی 40 نفر باتوم به دست رو روی 20 تا موتور توی خیابون محل کارم دیدم و ...

تا امروز توی یه حس گنگ و مبهم بودم ...

تجربه شناخت خودم از خودم بهم ثابت کرده تا وقتی از نظر منطقی نتونم موضوعی رو برای خودم حل کنم و جا بندازم، نمی تونم بپذیرمش.

و این یک هفته فقط فکر می کردم ... ساعتها پای سیستم می نشستم و مطلب می خوندم و فکر می کردم ...

امروز یاد حرف استاد سروش افتادم. ترم 2 درس تاریخ اسلام رو با آقای سروش داشتیم. همیشه حرفشون این بود که شما بچه های فنی – مهندسی عادت دارین همه چیز رو پروژه ای ببینین ولی ما تاریخ شناسها، به شکل نموداری نگاه می کنیم، ممتد نگاه می کنیم نه مقطعی.

آقای سروش می گفتن اگه یه نگاه به تاریخ ایران بندازیم، می بینیم که الان در وضعیت خیلی خوبی هستیم. پیشرفتمون سیر صعودی داشته. درسته یه جاهایی رو به پایین رفتیم ولی در مجموع حرکتمون مثبت بوده.

می گفتن اشکال شما جوونها اینه که میخواین سریع به هدف برسین، ولی اصلاحات* مسیریه که باید آهسته طی بشه. این حرکت اصلاحی توی تمام دوره ها وجود داشته و وابسته به یک دولت یا بخش خاص از تاریخ نبوده.

اون روزها توی کلاس کلی بحث می کردیم و نقد داشتیم.

ولی آقای سروش می گفتن باید ظرفیت این رشد سریع توی جامعه ایجاد بشه.

الان، وقتی اوضاع این روزهای جامعه رو می بینم، متوجه مفهوم عمیق حرفهای استاد میشم.

ما هنوز خیلی عقبیم. هنوز خیلی باید بریم جلو تا دموکراسی رو یاد بگیریم.

هنوز خیلی مونده تا یاد بگیریم که باید با عملکردهامون، با برنامه هامون رای مردم رو به دست بیاریم، نه عوام فریبی.

خیلی مونده تا یاد بگیریم اخلاق پیروزی چیه، روش شکست کدومه.

هنوز خیلی مونده تا یاد بگیریم جوانمردانه بازی کنیم.

هنوز خیلی مونده تا یاد بگیریم اگه مخالفتی توی جامعه وجود داره قصدش تخریب و براندازی نظام نیست.

ما اون روزها بوش رو متهم می کردیم به دیکتاتوری چون گفته بود کشورهای دنیا یا همراه آمریکا هستن یا علیه اون ... پس چی شده که خودمون دچار این وضعیت شدیم ...

می شد فضای جامعه رو، حتی با وجود مخالفتهای بعد از اعلام نتایج به این سمت و سو نبرد ...

انتخابات 22 خرداد برگی بود از تاریخ انقلاب و درس بزرگی داشت:

ما محکوم به آموختن دموکراسی هستیم.

پانوشت 1: از خدای مهربون میخوام آرامش رو به مردم کشورم برگردونه ... ازش میخوام کمکمون کنه تا دیگه خون بیگناهی روی زمین ریخته نشه ... دیگه گاز اشک آوری چشمی رو نسوزونه .. ضربه ی باتومی به تن کسی نشینه ...

پانوشت 2: از دوستان و بزرگوارانی که با وجود مشغله های این روزها تولدم رو تبریک گفتن واقعا ممنونم. خیلی زود برای تشکر و عرض ادب خدمت می رسم. خردادی ها تموم شدن دیگه؟ آخریشون من بودم؟

پانوشت 3: توی روزهای بهت و دلتنگیم، دوستان مهربونم با یه جشن کوچیک سه نفره تو سالن مطالعه دانشگاه حسابی غافلگیرم کردن ... از ته دلم ممنونم ...

* منظور از اصلاحات یک جریان سیاسی خاص نیست.

عجب خردادی بودهاااااا ....

امروز اول خرداد!

rana-writes — Fri, 22 May 2009 11:12:18 GMT

و بالاخره ماه خرداد شروع شد …

ماهی که پر از حادثه است .. ماهی که بین دوازده ماه سال همیشه منتظرم که بیاد …

ماهی که پر از عاشقانه هاست … پر از اتفاقات ریز و درشته …

روزهایی داره گرم و آتشین مثل گرمای تابستون …

روزهایی داره پر از بارون و رعد و برق … مثل بهار …

انگار این بارون و گرما، این تب تند، همیشه یکجور نبودن، این تفاوت و تنوع و دگرگونی توی روحیه ی خردادی ها هم وجود داره!

یک وقت خوشحالن و سرحال … دلشون میخواد عالم و آدم رو شریک شادی هاشون کنن ... گرم و داغ میشن و گرمای عشقشون سوزنده است و آتشین ...

یک وقت ابری هستن ... ابرهای دلشون روی هم جمع شده و منتظر یه رعد و برق درست و حسابیه تا بباره ...

و اینه حال و روز خردادی ها ...

اما تا جایی که میدونم خودشون خوشن از این حال و احوال !!

خردادیها، ماهتون مبارک!

- روز انتخاب پروژه که اون موضوع رو انتخاب کردیم، فکر نمی کردیم خیلی سخت باشه ولی این روزها متوجه شدیم یک عمل شدیدا انتحاری انجام دادیم!! و حالا روز و شب داریم می دویم.

و باز هم نمی دونم چی شد که یه دفعه کلاسهای آموزشگاه زیاد شدن و الان طوری شده که از 8 صبح بیرونم و 8 شب می رسم خونه کانهه جنازه!!

این روزها گاهی وقتها واقعا دلم برای خودم تنگ میشه از بس خودمو نمی بینم!

احساسات ضد و نقیض من

rana-writes — Sun, 26 Apr 2009 09:21:18 GMT

چند روزه حس میکنم وبلاگم اونی که میخوام نیست

شایدم خودم اونی که میخوام نیستم

احساس میکنم دارم یه نقاب میکشم روی خودم و دلم تا کسی نتونه رعنای واقعی رو ببینه

رعنای واقعی که ممکنه دلتنگ باشه، خسته باشه، دلگیر باشه، بی حوصله باشه و ...

و برای هیچکدوم از این حسهای بد هیچ دلیلی نداشته باشه

یه رعنایی که دلش میخواد کم صبر و کم طاقت باشه و هیچ دلیل منطقی ای برای هیچکدوم از این کارهاش نداره ...

وقتی این حس توی وجودم بیشتر میشه، احساس میکنم دیگران توقعشون ازم بیشتر میشه

احساس میکنم ... احساس میکنم دیگه دلم جایی نداره برای کسی، برای درددلها .. برای سنگ صبور شدنها .. برای روحیه دادن ها، برای پا به پا اشک ریختن ها، برای آروم کردن ها، برای امیدواری دادنها ..

احساس میکنم تموم میشم ...

ولی کسی نمی بینه ...

یا شایدم من نمیخوام نشون بدم ..

نمیخوام فکر کنن کسی که دارن باهاش حرف میزنن، خودش دلش گرفته و دیگه نتونن که حرف بزنن ...

و این تناقض بیشتر اذیتم میکنه

این پارادوکس بیشتر روحم رو خسته میکنه ..

اگه الان هم ازم بپرسن که چته؟ چرا اینجوری هستی، هیچ دلیل خوبی براش ندارم

فقط این روزها همینطوری بی حوصله م همین ..

اصلا مگه قراره همه ی بی حوصلگیها دلیل داشته باشن؟

این حرف نزدن، این نگفتن تا زمانی خوبه که کسی متوجه نقاب خنده و شادابیم نشه ..

و وقتی کسی پیدا میشه که با هوش و حس سرشارش بدون اینکه تو چیزی بگی، متوجه حالت میشه نگران میشه و ...

در حالی که تو نمیخوای کسی رو نگران کنی ...

فقط ... فقط بی حوصله ای دیگه ...

شایدم این بی حوصلگی و دلتنگی مثل همون دلتنگی های شیرین باشه .. همون دلتنگی های بی بهانه ای که بودنشون خوبه و اصلا باید باشه ...

نمیدونم ..

و این ماجرا وقتی سخت تر میشه که وقتی کلاس داری و باید بری شرکت .. از همون دم در باید مثل همیشه با سلام بلند و خندان وارد بشی ... باید دو ساعت با کارآموزها سر و کله بزنی، کارآموزهایی که بیشتر وقتها سنشون از تو هم بیشتره و باید با هزار و یک ترفند دو ساعت کلاس رو اداره کنی و درس بدی و کار عملیشون رو ببینی و به موقع هم حرفی یا خاطره ای چیزی بگی که کلاس خسته کننده نباشه و به همه ی اینها اضافه کنین کارآموزهایی رو که بد قلق هستن و اصلا نمیخوان که با جو کلاس همراه بشن ...

اون وقته که از ته دلت میخوای مانیتور رو بزنی توی سرشون!! ولی بازم با لبخند براشون توضیح میدی و همین ها وقتی دوره تموم میشن میان میگن وای که چقدر شما خوب درس میدین و چقدر با حوصله این !!!

با همه ی این حس و حال بد نمیتونم یه سری از خوبی ها رو نبینم ...

مخصوصا وقتی توی خیابون راه میرم، شکوفه های بهار نارنج در اومدن و با وجود ترس از زنبور و هزار و یک حشره ای که تو درختها هست، از زیرشون رد میشم و با بوی مست کننده ش، روحیه میگیرم ...

این پست هیچ پایان خاصی نداره!

سال 88

rana-writes — Thu, 02 Apr 2009 20:34:18 GMT

خدای مهربونم سلام

یک سال دیگه هم گذشت، یک سال جدید شروع شد ...

یک سال جدید با کلی چیزهای تازه که در انتظارمه ..

امسال سر سال تحویل، پای سفره هفت سین، توی اون لحظه هایی که همیشه دلشوره داشتم، آروم ِ آروم بودم... نمیدونم چرا ... هر سال توی اون لحظه یه حس غریبی می اومد توی وجودم که امسال ازش خبری نبود... شایدم به خاطر این بود که دلم پیش خودت بود ...

خدای خوبم ... امسال هیچ دعای خاصی نکردم ... امسال فقط ازت خواستم هر چی که خیره برای همه و من پیش بیاری ..

امسال دلم خواست بیشتر از قبل خودمو بسپارم به خودت ... به دستای همیشه گرمت ... به آغوشت که همیشه تکیه گاهمه ...

خدای من ...

امسال دلم می خواد بیشتر حست کنم ... بیشتر ببینمت ... از دلی که فرستادم پیش خودت هم می تونی بپرسی ...

خدای خوب من ... لازم به گفتن نیست .. خودت خواستی ... دوباره بهم نشون دادی وقتی تو بخوای، اگه همه ی آدمها هم جمع بشن و بگن نه، تو کارت رو انجام میدی ... به بهترین شکلی که برای بنده ات در نظر گرفتی ...

خدایا ... چطوری می تونم شکر کنم ...

میدونم نمیشه ... میدونم شکرگزاریهام به اندازه ی نعمتهایی که بهم میدی نیست ... که در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمت شکری واجب ...

خدایا کدومش رو می تونم شکر کنم ...

میدونی که از من برنمیاد ...

ولی همه ی سعیم رو که می تونم بکنم، نه ؟

این فرصت رو بهم میدی ... میدونم ...

چون تو مهربون ترینی ...

خدای خوب من ...

ازت ممنونم که بهم اجازه میدی باهات حرف بزنم ... بهم اجازه میدی بیام به درگاهت ...

ازت ممنونم که دلم رو قبول می کنی ... که بیاد برای زیارتت ... برای حس نزدیک ترت ...

خدایا ... امسال با یه حس و حال دیگه شروع شد ... با کلی چیزهای خوب و قشنگ که تو برام پیش آوردی ... میدونم که کمکم می کنی ، میدونم که میخوای که تا آخرش خوب پیش بره ...

میدونی که نگاهم همیشه به خودته ..

خدایا، شیطنتهام رو، کم حواسیهام رو، غافل شدن هام رو به بزرگی خودت ببخش ...

می بخشی ... مگه نه ؟

پانوشت: سال نو رو به شما دوستان خوبم تبریک میگم. انشاالله که احسن الحال امسال همه رو، خود خدا برامون آمین بگه ...

برای تبریک و عرض ادب می رسم خدمتتون...